Nawigacja

Historia szkoły Rada Pedagogiczna Radosna szkoła Statuty

O szkole

Historia szkoły

                                               

Historia szkoły w Zagórzu

 

 

Starania o utworzenie szkoły w Zagórzu sięgają roku 1900. Utworzenie samodzielnych gmin wiejskich wyłączonych spod jurysdykcji dworskiej i sądów patrymonialnych po roku 1867 w całym zaborze austriackim umożliwiło chłopom dostęp do szkół, organizacji społeczno-zawodowych, politycznych, oraz kulturalnych.

Nie zawsze jednak uczestnictwo w owych organizacjach było skorelowane z ich faktycznymi potrzebami. Kiedy w 1900 r. rozpoczęto starania o utworzenie szkoły w Zagórzu, ważną przeszkodą, obok trudnego położenia materialnego włościan, okazała się niechęć do szeroko pojmowanej edukacji. Kiedy jednak do głosu doszło młodsze pokolenie, postarano się o nauczycieli. Sprowadzono uczoną kobietę z Byczyny, która na książeczce do modlitwy uczyła chłopów czytać.[1] W końcu inspektor szkoły Wincenty Bieroński wystosował prośbę do Rady Szkolnej Krajowej, która zezwoliła na funkcjonowanie placówki oświatowej w Zagórzu od dnia 1 września 1903r.

W Zagórzu utworzono miejscową Radę Szkolną, w skład której weszli mieszkańcy Zagórza: inspektor szkolny, W. Bieroński, W. Noworyta, F. Bolek, W. Kikla- wójt gminy Babice, Maciej Zdebik, oraz proboszcz parafii Babice J. Kopiński. Rada ta zaciągnęła pożyczkę z kasy Raiffeisena w wysokości 600 koron, oraz wynajęła prywatny budynek od mieszkańca wsi, F. Bolka, za 220 koron rocznie, który stal się pierwszą jednoklasową szkołą w Zagórzu. Na rok szkolny 1903/1904 zapisane zostało 170 dzieci, ale z powodu trudnych warunków lokalowych Rada Szkolna skreśliła z listy dzieci najmłodsze i upośledzone. W ten sposób pozostało 140 dzieci, które podzielono na 2 grupy: stopień I (A)- obejmujący 19 dzieci, które potrafiły trochę pisać i czytać, i stopień I (B) obejmujący pozostałe dzieci. Naukę prowadził jeden nauczyciel- Wł. Jeziorski w systemie dwuzmianowym. W roku szkolnym 1904/1905 w budynku należącym do mieszkańca wsi, F. Sojki utworzono drugą szkołę „nadetatową”, w której obowiązki nauczycielki pełniła Eugenia Jaśkiewicz, prowadząc pierwszy i drugi stopień nauczania.[2]

W roku 1909 rozpoczęto budowę nowej, murowanej szkoły czteroklasowej, mieszczącej również mieszkanie dla kierownika szkoły. Budynek ten powstał dzięki ofiarności mieszkańców wsi, i staraniom inspektora szkolnego Adolfa Zrutko. Szkoła ta, oddana do użytku już w 1910 roku, została przekształcona ze szkoły jednoklasowej w szkole dwuklasową. Kierownikiem szkoły został Edward Gacek, mianowany na podstawie dekretu Wysokiej Rady Szkolnej Krajowej z dnia 29 marca 1911 roku. Powiększył się również skład grona nauczycielskiego do 4 osób, stopniowo zmieniało się nastawienie ówczesnych mieszkańców do edukacji, którzy zachęceni postępami w nauce swoich dzieci, a także widmem kar za ewentualne nieuczęszczanie do szkoły, chętnie posyłali je na lekcje, tak, że frekwencja w pierwszych latach istnienia szkoły wynosiła około 90%.

Sytuacja na wsi zmieniła się diametralnie na skutek wybuchu I wojny światowej. Zagórscy mężczyźni jako poddani cesarza Austro - Wegier, byli zobligowani walczyć w zaborczej armii. Wtedy to z woli cesarza masowo grabiono nędzne chłopskie stodoły, komory, stajnie, chlewy, zabierając głownie konie, krowy, siano, zboże. Gospodarstwa bardzo szybko podupadały. Również niespodziewanie odzyskana niepodległość w 1918 r. nie zmieniła wiele w tej kwestii. Ciężkie warunki bytowe skierowały całą uwagę społeczności zagórskiej na zdobywanie środków koniecznych do wyżywienia rodzin i zapewnienia im chociażby minimalnych perspektyw rozwoju. Ci, którym nie wystarczała owa namiastka normalnej egzystencji, emigrowali do większych miast, głównie Chrzanowa i Krakowa, w poszukiwaniu stałego zatrudnienia. Z czasem inicjatywa opuszczenia domu rodzinnego była podejmowana przez młodych ludzi obojga płci. Jednocześnie towarzyszył temu zjawisku proces odwrotny, a mianowicie napływ ludności z sąsiednich wsi. W krajobraz socjalny wsi 20-lecia międzywojennego wpisały się liczne rzesze żebraków zwanych dziadami proszalnymi.[3]

Mimo ogromnego wyniszczenia kraju pod względem ekonomicznym entuzjazm, jaki ogarnął społeczeństwo polskie znalazł odzwierciedlenie w powstawaniu licznych stowarzyszeń, których działalność została zachwiana wskutek działań wojennych. Również mieszkańcy Zagórza mieli swój wkład w budowaniu nowej rzeczywistości w warunkach niepodległego państwa.

W roku 1920 Szkolna Rada Powiatowa poleciła tutejszemu Zarządowi Szkoły prowadzić naukę szkolną według planu dla szkół czteroklasowych, zaś w roku następnym 1921/22 powołana została szkoła pięcioklasowa podzielona na 5 oddziałów. Naukę w niej pobierało 275 dzieci. W 1920 r. na zebraniu wiejskim w Zagórzu został powołany Zarząd Ochotniczej Straży Pożarnej. [4]

30 września 1921 roku przeprowadzono pierwszy powszechny spis ludności, który wykazał dla Zagórza, że ogólna liczba mieszkańców wynosiła 1266 osób.

W życie mieszkańców Zagórza wpisały się od 1923 roku uroczyste obchody rocznic Uchwalenia Konstytucji 3 maja i Powstania Listopadowego. W uroczystościach tych, zainicjowanych przez szkołę, brali liczny udział mieszkańcy wsi. Uroczyste akademie kończyły się pochodami do kościoła parafialnego w Babicach na nabożeństwa patriotyczne.

Od 1925 roku datuje się również poprawa stosunków miedzy społecznością Zagórza, gronem nauczycielskim, a nowym proboszczem parafii Babice, którym został ksiądz Jan Kosowski. Poprzedni proboszcz - Jacek Kopiński, nie zapisał się dobrze w pamięci ówczesnych wiernych, co odnotowała „Kronika Szkolna”.

W tym samym roku Kuratorium Krakowskiego Okręgu Szkolnego, na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 1922 roku o zakładaniu i utrzymaniu publicznych szkół powszechnych (Dz.Ust.Rzeczpospolitej Polskiej z 1922 roku, nr 18, poz.142), przekształciła dotychczasową szkołę w siedmioklasową publiczną szkołę powszechną.

 

            W połowie lat 20-stych XX wieku, wraz ze wzrostem poziomu edukacji, daje się zauważyć u zagórzan chęć poprawy warunków ekonomicznych. Młodzież męska zamożniejszych i światlejszych gospodarzy zaczęła podejmować naukę w szkołach średnich w Chrzanowie gdzie przygotowywała się do podjęcia pracy w Fabryce Lokomotyw w charakterze np. ślusarzy, tokarzy, elektryków. Do wsi zaczęły wkraczać nowinki techniczne.

W latach 20-stych w Zagórzu obok OSP działały też inne organizacje, takie jak: Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Żeńskiej, Związek Młodzieży Męskiej, a także Związek Strzelecki. Organizacje te brały udział w przygotowaniu uroczystości patriotycznych we wsi, np. rocznice uchwalenia Konstytucji 3 maja, czy Powstania Listopadowego, zaś 27 czerwca 1927 roku organizacje te uczestniczyły w uroczystościach sprowadzenia zwłok wieszcza narodowego, Juliusza Słowackiego na Wawel, co odnotowała „Kronika Szkolna”. W kalendarz wiejskich uroczystości wpisały się od 1930 roku obchody imienin marszałka Józefa Piłsudskiego.

16 listopada 1930 roku odbyły się w tutejszej szkole wybory do Sejmu RP. W Zagórzu, gdzie tutejszemu Okręgowi Wyborczemu przewodniczył Eugeniusz Suchodolski, przebiegały one spokojnie, co odnotowuje „Kronika”. Wyniki przedstawiały się następująco: oddano 404 ważne głosy, z czego na listę nr 1-395, na listę nr 8 - 4, na listę nr 5 - 1 głos.

23 listopada 1930 roku odbyły się wybory do Senatu. Oddano 251 ważnych głosów, z czego na listę nr 1 - 185, na listę nr 7 - 62, na listę nr 4 - 4 glosy. Wyniki wskazały na zwycięstwo listy rządowej. „Kronika Szkolna” wspomina również o wcześniejszych wyborach, gdzie zwycięstwo wśród mieszkańców Zagórza odnosiły partie komunistyczne, brak jednak danych na ten temat.

W dniach 9 -11 grudnia 1931 roku odbył się w Zagórzu powszechny spis ludności. Starszym Komisarzem Spisowym był kierownik zagórskiej szkoły, E. Suchodolski, a komisarzami byli: Wł. Drzymała- nauczyciel, L. Zając- nauczyciel, A. Bębenek- pisarz gminny i J. Doległo - funkcjonariusz kolejowy. Według spisu liczba mieszkańców wsi wynosiła 1640.

W 1932 roku przewodnictwo dotychczas istniejącego w Zagórzu Związku Strzeleckiego objął Antoni Bębenek, który wsławił się nie tylko działalnością patriotyczną, która polegała na organizowaniu uroczystości wiejskich, lecz także rzetelnie prowadzonym szkoleniem wojskowym. W tym samym roku powstało w Zagórzu Towarzystwo Czytelń Ludowych skupiające w początkach działalności 50 członków. Prezesem został Jan Perończyk. Z inicjatywy Towarzystwa powstała we wsi biblioteka, licząca początkowo kilkadziesiąt pozycji, jednak liczba książek systematycznie wzrastała, również dzięki ofiarności mieszkańców. Towarzystwo miało duży udział w krzewieniu kultury i oświaty wśród mieszkańców Zagórza.

15 września 1933 założono w Zagórzu Koło Towarzystwa Popierania Budowy Publicznych Szkół Powszechnych. W jego skład wchodziło 12 członków z Jadwigą Suchodolską na czele. Celem Koła była budowa nowej szkoły, która w 1933 roku liczyła 295 uczniów w 7 oddziałach. Duża ilość uczniów w klasie i złe warunki lokalowe wymuszały podjecie szybkiej decyzji o remoncie bądź budowanie nowej szkolny. Liczba uczniów w poszczególnych oddziałach przedstawiała się następująco:

Tabela nr 1

 

           I

         II

      III

     IV

        V

      VI

    VII

          49

        45

     52

     58

        44

       31

    16

 

Źródło: „Kronika szkoły” w Zagórzu za lata 1903-1990, rękopis w składnicy akt Szkoły Podstawowej w Zagórzu, bez pag.

 

Ważnym wydarzeniem roku 1933 było założenie Niedzielnego Uniwersytetu Ludowego. Powstał on decyzją Rady Pedagogicznej z dnia 2 października 1933 roku, jako kurs dla dorosłych o charakterze ogólnokształcącym.

Ustawą z dnia 23 marca 1933 roku władze państwowe wprowadziły ujednolicony dla całego państwa ustrój samorządu terytorialnego. Utworzone zostały gminy zbiorcze składające się z kilku gromad. Powyższa ustawa wprowadzała podział powiatu chrzanowskiego na 10 gmin zbiorczych. Na mocy tej ustawy, która weszła w życie w 1934 roku Zagórze należało do gminy Babice, która liczyła 10 wsi. Obok Zagórza do tej gminy należały takie miejscowości, jak: Kwaczała, Płaza, Pogorzyce, Mętków, Jankowice, Olszyny, Wygiełzów, Rozkochów, Babice. Wójtem został wybrany J. Mogielnicki, a sołtysem gromady Zagórze Józef Doległo. [5]

Na początku lat 30 - stych wieś częściowo zelektryfikowano. Elektryfikację przeprowadziła sama Elektrownia na bardzo korzystnych warunkach, dla pierwszych chętnych użytkowników (12 zł za 2 punkty oświetleniowe). Z dobrodziejstwa tego skorzystało z czasem kilkadziesiąt domów. W ślad za elektryfikacją pokazały się we wsi pojedyncze radioodbiorniki, wzbudzając duże zainteresowanie. W połowie lat 30- stych zelektryfikowano starą szkołę. Na wzór Babic planowano budowę wodociągu, ale wybuch wojny w 1939 roku odsunął realizację tych planów na wiele lat.

Śmierć Józefa Piłsudskiego 12 maja 1935 roku stała się ważnym wydarzeniem narodowym. „Kronika Szkolna” odnotowała liczny udział uczniów i dorosłych mieszkańców Zagórza w hołdzie, który oddali zmarłemu Marszalkowi Piłsudskiemu 6 czerwca 1935 w Krakowie.

Kryzys gospodarczy, który opanował Polskę w latach 30-stych, nie ominął także Zagórza. Ciężkie warunki ekonomiczne spowodowane były m.in. wielkim bezrobociem, które w pierwszej kolejności dotknęło chłoporobotników. Na połowę lat 30-stych przypadają wzmożone wyjazdy zagórzan „za chlebem”, głównie do USA.

Spadek cen na produkty rolne, większy niż spadek cen na produkty przemysłowe (tzw. „zjawisko rozwarcia nożyc cenowych”) powodował, że zdolność nabywcza wsi na produkty przemysłowe była bardzo niska. Wieś w tym okresie stosowała nawet „wymianę naturalną”. Nędza w wielu rodzinach była również przyczyną nie posyłania dzieci do szkoły. Niezadowolenie z panującej sytuacji gospodarczej zaowocowało publicznymi protestami, strajkami w zakładach pracy, a nawet starciami z policją, w wyniku których kilkanaście osób w Chrzanowie poniosło śmierć, co odnotowała „Kronika Szkolna”.

W II połowie lat 30- stych zaczęto odczuwać we wsi atmosferę zbliżającej się wojny. Ludzie z niepokojem obserwowali zbrojenia Niemiec. Odrodzone państwo polskie było jednak zbyt słabe ekonomicznie, by wzmocnić obronność kraju, stąd w 1936 roku utworzony został Fundusz Obrony Narodowej, który bardzo szybko uzyskał duże poparcie wśród społeczeństwa polskiego. Różne instytucje, organizacje, stowarzyszenia, zakłady pracy, szkoły, oraz pojedyncze osoby zaangażowały się w zbiórkę funduszy na rzecz obrony. W tej tak ważnej sprawie nie zabrakło również Zagórza. Z inicjatywy nauczycieli we wsi powstał komitet, który zajął się zbiórką pieniędzy i kosztowności. Z zebranych środków zakupiono dla wojska 2 ręczne karabiny i kilka masek przeciwgazowych. Władze powiatowe Chrzanowa wyznaczyły 3 miejsca do przekazania wojsku zebranych darów, mianowicie: Chrzanów, Jaworzno i Krzeszowice. Delegacja Zagórza, w skład której weszli przedstawiciele wsi i młodzieży szkolnej, przekazała swój dar w dniu 11 listopada 1938 roku na specjalnej uroczystości zorganizowanej na Błoniach pomiędzy Chrzanowem a Trzebinią. W uroczystości tej wzięły udział władze powiatowe, wojsko, poczty sztandarowe, ofiarodawcy i tysiące mieszkańców powiatu. Uroczystość tę poprzedziła Msza Św. przy ołtarzu polowym. Cały powiat chrzanowski ofiarował wojsku sprzęt o łącznej wartości 300 tys. złotych, w tym: przemysł 152 tys, świat pracy 105 tys, wieś 35 tys, Żydzi 5 tys.

            W czasie okupacji hitlerowskiej nauka odbywała się w minimalnym zakresie, dzieci nie uczyły się w ogóle historii i geografii. W zagórskiej szkole zatrudnionych było tylko czterech nauczycieli. Po zakończeniu wojny ponownie otwarto szkoły. Na przełomie 1945/46 roku, naukę rozpoczęto tradycyjnie-we wrześniu. Do szkoły uczęszczały dzieci w różnym przedziale wiekowym, szczególnie liczną była klasa pierwsza. W klasach uczyło się bardzo wielu uczniów, często powyżej czterdziestu. Pracowało tylko czerech nauczycieli, zaś uczniów było około 300.Kierownikiem szkoły był wówczas Teofil Melryczuk. Dzięki jego inicjatywie zelektryfikowano całą wieś.

Na początku każdego roku szkolnego władze powiatowe w Chrzanowie na konferencjach nauczycielskich wysuwały hasa, które miały charakteryzować pracę nauczycieli w ciągu całego roku. Na początku lat 50-tych tworzenie spółdzielni produkcyjnych na wsiach stało się jednym z czołowych zadań, jakie postawiono przed nauczycielami. Wychowawcom polecono przeprowadzać pogadanki na lekcjach na temat funkcjonowania spółdzielni produkcyjnych, dokonywać agitacji chłopów na zebraniach wiejskich, a nawet prowadzić indywidualne rozmowy z rolnikami na temat wyższości gospodarki uspołecznionej nad indywidualną[6].

             W roku 1958 usunięto religię ze szkół. W maju 1955 roku cały kraj uroczyście obchodził dziesięciolecie Polski Ludowej. Z tej okazji uchwałą Rady Państwa obywatelom szczególnie zasłużonym przy odbudowie zniszczonego wojną kraju przyznano medale 10-lecia Polski Ludowej. Wśród odznaczonych obywateli znalazł się również kierownik szkoły w Zagórzu, Julian Maź, który pełnił te funkcję do 1970 roku.

Wieś rozrastała się, przybywało mieszkańców, by w końcu lat 50-tych osiągnąć liczbę około 2 tysięcy. Wzrastała tez liczba uczniów i w 1959 roku w 11 oddziałach było 365 dzieci. Społeczny Komitet Budowy Szkoły, który bezskutecznie zabiegał u władz powiatowych o pozwolenia na budowę nowej szkoły, gromadził systematycznie pieniądze i na początku roku szkolnego 1960/61 miał na swoim koncie kwotę 200 tysięcy złotych. Władze powiatowe nie wydały jednak pozwolenia, a zgromadzony w tym celu materiał budowlany polecono rozprzedać miejscowej ludności.

15 lipca 1961 roku Sejm PRL uchwalił ustawę o reformie szkolnej. Na mocy tej ustawy wprowadzono w Zagórzu szkołę 8-klasową. Lata 1961-66 uznane zostały za okres przygotowawczy, potrzebny na opracowanie nowych programów, podręczników i przygotowanie odpowiedniej bazy materialnej. W 1963 roku decyzją władz powiatowych zrezygnowano z budowy nowej szkoły. Zdecydowano natomiast o rozbudowie starej- tj. o powiększeniu budynku o 4 sale lekcyjne.

W połowie lat 60-tych rozpoczęto budowę wodociągów w czynie społecznym. Doprowadzono wodę również do szkoły.

W kwietniu 1970 roku zmarł w wieku 84 lat, kierownik szkoły, Julian Maź, który przepracował w zawodzie nauczycielskim 60 lat. Nowym kierownikiem szkoły została Zofia Noworyta, która pełniła obowiązki do roku 1974.

W roku 1974 szkoła liczyła 393 uczniów w 13 oddziałach. Było 10 sal lekcyjnych, w tym 3 pracownie: biologiczna, fizyczna, ZPT. Warunki pracy w szkole były trudne, brak urządzeń sanitarnych wewnątrz budynku oraz brak bieżącej wody, która znajdowała się tylko w suterynach, wszystko to utrudniało utrzymanie czystości w szkole. Wiele prac remontowych w szkole wykonywało się w czynach społecznych dzięki zaangażowaniu rodziców, nauczycieli i uczniów. Korzystnie układała się współpraca z Zakładem Opiekuńczym Fablok – Chrzanów, który prócz dużej pomocy materialnej umożliwiał zorganizowanie wycieczek szkolnych swoimi autokarami.

W 1975 roku miał miejsce nowy podział administracyjny kraju: 17 województw podzielono na 49 okręgów i zlikwidowano powiaty. Gmina Babice, podobnie jak miasto – gmina Chrzanów, włączona została do województwa katowickiego. Szkoła w Zagórzu przeszła pod bezpośredni zarząd Dyrekcji Gminnej Szkoły w Babicach.

Ze względu na zmiany administracyjne sprawa rozbudowy szkoły przestała być realna. Kuratorium Oświaty i Wychowania w Katowicach obiecało włączyć szkołę do planów remontów kapitalnych w 1977 roku. W tym samym roku kuratorium przyznało szkole kredyt w wysokości 700 tys. na remont kapitalny. W sierpniu 1977 roku założono w szkole centralne ogrzewanie. W kolejnych miesiacach zainstalowano w szkole urządzenia sanitarne oraz nowe okna, odnowiono elewację szkoły, pomalowano sale lekcyjne i korytarze.

Rok szkolny 1977/78 był ostatnim rokiem ośmioletniej szkoły podstawowej. W roku 1978/79 uczniowie rozpoczęli naukę w zreformowanej, 10- letniej szkole podstawowej.

1 grudnia 1979 roku Gminnym Dyrektorem Szkoły w Babicach została Teresa Bigaj. 27 marca 1980 roku rezygnację z funkcji dyrektora szkoły w Zagórzu złożyła dotychczasowa dyrektor, Anna Wójcik. Gminny Dyrektor Szkół powołał Alinę Bolek 1 kwietnia 1980 roku na stanowisko dyrektora szkoły w Zagórzu.

Wydarzenia sierpnia 1980 roku nie ominęły również Zagórza. Wzorem innych szkół rodzice zażądali zawieszenia krzyży w salach lekcyjnych.

1 czerwca 1981 roku odbyła się uroczystość przekazania szkole przez komitet Rodzicielski Sztandaru za dobre wyniki pracy dydaktycznej i wychowawczej.

                                   

           W roku szkolnym 1981/82 szkoła liczyła 365 uczniów w 15 oddziałach.

Z dniem 1 września 1983 roku nastąpiła zmiana na stanowisku dyrektora szkoły. Pełniąca obowiązki dyrektora Zofia Noworyta odeszła, natomiast dyrektorem szkoły została mgr Władysława Sikora, zaś stanowisko zastępcy objęła Anna Wójcik, która pełniła swoje obowiązki do 1984 roku, kiedy to, w związku ze zmianą liczby oddziałów w szkole, przeszła na etat nauczycielki.

                                                 
           
            Od dłuższego czasu rodziły się różne propozycje budowy szkoły, oddzielnego budynku lub rozbudowy obecnego. W 1985 roku został powołany Społeczny Komitet Rozbudowy Szkoły, który bardzo energicznie przystąpił do załatwiania niezbędnej, wstępnej dokumentacji i środków finansowych. Mieszkańcy Zagórza zadeklarowali na pisie gotowość do pracy, oraz dobrowolne wpłaty na konto szkoły. Zebrano ogółem 1.200 000 zł i zlecono wykonanie dokumentacji na przybudowanie do istniejącego budynku czterech sal lekcyjnych. Prace i konsultacje związane z przygotowaniem założeń dokumentacyjnych przedłużały się, zaś zebrane środki uległy dewaluacji.


                                                           

          W roku szkolnym 1985/86 zwiększyła się liczba uczniów do 344, a tym samym liczba oddziałów, i wynosiła już 17. w związku z tym przysługujące szkole stanowisko zastępcy ds. dydaktyczno-wychowawczych powierzono mgr Annie Gucik. 

Ważnym wydarzeniem roku szkolnego 1990/91 było wprowadzenie instrukcją Ministerstwa Edukacji Narodowej nauki religii w szkole w wymiarze 2 godzin tygodniowo w każdej klasie.

W kwietniu 1992 roku podjęto kolejne działania na rzecz rozbudowy szkoły. Przewodniczący Komitetu Rodzicielskiego, i zarazem Przewodniczący Rady Gminy, mgr inż. Grzegorz Norys, oraz radni z Zagórza, byli autorami umieszczenia w budżecie Gminy Babice na rok 1992 kwoty 500 mln złotych na rozbudowę szkoły w Zagórzu. Wójt Gminy Babice, mgr inż. Stefan Rożnawski przejął inicjatywę realizacyjną w swoje ręce.

W okresie od czerwca do sierpnia 1992 roku trwała nadbudowa 2 pietra budynku szkoły. Następnie dokonano wymiany dachu, elewacji całości budynku, pomalowania okien oraz wyposażono nowe sale lekcyjne.

1 września 1994 roku nastąpiła zmiana dyrektora szkoły. Stanowisko to objęła mgr Anna Gucik, dotychczasowy zastępca dyrektora, a obecna dyrektor szkoły, mgr W. Sikora przeszła na emeryturę.

 

 

Opr.  mgr Krystyna Doległo



[1] Kronika Szkoły Podstawowej w Zagórzu za lata 1903-1990, rękopis w składnicy akt Szkoły Podstawowej w Zagórzu, bez pag.

[2] Ibidem.

[3] Ziemia chrzanowska...,  s.170.

[4] Kronika szkoły w Zagórzu...

[5] Chrzanów – studia z dziejów miasta i regionu do roku 1939, praca zbiorowa, Chrzanów 1998, s.65.

[6] Kronika Szkoły...

              

Aktualności

Kontakt

  • Zespół Szkół w Zagórzu
    ul. M. J. Piłsudskiego 139
    32-555 Zagórze
    woj. małopolskie
  • (032)6231955 (Szkoła Podstawowa)
    (032)6227503 (Publiczne Gimnazjum)

Galeria zdjęć